สัมภาษณ์Sara Gruen ผู้เขียนมายา รัก ละครสัตว์ต่อ

ต้องขอบคุณคุณเต๋อที่ช่วยแปลบทสัมภาษณ์ให้ต่อนะคะ

ผู้เขียนมายา รัก ละครสัตว์

Q:             ตอนที่คุณเริ่มค้นคว้า คุณคงไม่ได้หวังจะหาข้อมูลจากเรื่องจริงมาเขียนหนังสือได้ทั้งเล่มหรอกนะครับ

SG:            ไม่หรอกค่ะ ตอนแรกฉันคิดว่าจะแต่งเองทั้งหมดด้วยซ้ำ จริงอยู่ที่ว่าโครงเรื่องหลักๆ นั้นฉันแต่งขึ้นเอง แต่พอหาข้อมูลไป ก็พบเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยแปลกๆ ที่น่าสนใจมากมาย จนฉันไม่สามารถทิ้งไปเฉยๆ ได้ ก็เลยใส่เข้าไป จะได้อวดได้อย่างเต็มปากว่า “เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นจริงๆ”

Q:             ตอนที่คุณค้นคว้าหาข้อมูล คุณได้คุยกับแฟนๆ คณะละครสัตว์บ้างหรือเปล่าครับ

SG:              ได้คุยค่ะ ก็เป็นพวกเขาเองนั่นแหละ ที่พาฉันให้เข้าไปรู้จักกับคนระดับบิ๊กๆ ของคณะละครสัตว์ ซึ่งเป็นพวกที่เข้าถึงได้ยากมาก พวกเขาค่อนข้างเก็บตัวไม่สุงสิงกับคนภายนอก เพราะโดนคนส่วนใหญ่จ้องจะเล่นงานอยู่ ฉันใช้เวลาหลายเดือนทีเดียว กว่าจะเข้าถึงตัว และนี่ก็คือที่มาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงๆในคณะละครสัตว์

Q:             คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับเรื่องที่ว่า “มีคนคอยจ้องจะเล่นงานพวกเขา”

SG:            อย่างน้อยๆ ก็มีองค์กรพีต้า (PETA) ที่คอยเล่นงานเรื่องการใช้ประโยชน์จากสัตว์ของคณะละครสัตว์ ส่วนเรื่องของการใช้พวกตัวประหลาดสำหรับการแสดงอุ่นเครื่องนั้น ฉันไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ พวกเขาเจอมาเยอะ ก็เล่นค่อนข้างระวังตัว ไม่ยอมให้ข้อมูลกับใครง่ายๆ

Q:             แล้วคุณเริ่มเข้าไปติดต่อได้อย่างไรครับ

SG:            มันเกิดจากการที่ฉันติดใจภาพภาพหนึ่งในหนังสือ ก็เลยมองหาใครสักคนที่เก็บภาพเก่าๆ ของคณะละครสัตว์ ซึ่งแน่นอน ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะต้องมีเส้นสายกับคณะละครสัตว์ แต่ฉันก็ใช้เวลาติดต่ออยู่นานพอสมควรทีเดียว กว่าที่พวกนั้นจะแน่ใจว่าฉันไม่ได้เป็นสายให้ใครค่ะ

ในที่สุด ฉันก็ได้เบอร์โทรศัพท์ของผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นคนจัดการเรื่องการแสดงอุ่นเครื่องทั้งหมด มีคนบอกว่าเขาเก็บหัวคนไว้ในบ้านด้วย เล่นเอาฉันใช้เวลาเกือบๆ สี่เดือนกว่าจะรวบรวมความกล้าโทร.หาได้ แต่พอได้คุยกันจริงๆ แล้ว เขากลับเป็นคนที่ใจดีและน่ารักมาก ส่วนเรื่องหัวคนนั้น จริงๆแล้วเป็นหัวของศัตรูที่พวกชนเผ่าในสมัยก่อนตัดไว้เพื่อทำพิธีบูชายัญ ไม่ใช่หัวคนธรรมดาทั่วไป เขาบังเอิญชอบเก็บสะสมหัวคนประเภทนี้ค่ะ

Q:             บังเอิญว่าตอนโปรดของผมนั้น ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกับละครสัตว์ซักเท่าไหร่ มันเป็นตอนที่คุณบรรยายถึงเด็กหนุ่มๆ ที่อยู่ในแหล่งซ่องสุมของพวกจรจัด: ตอนที่พวกเขานอนหลับ โดยถอดรองเท้า แล้วเอาเชือกผูกรองเท้าผูกกับข้อเท้าไว้ คุณรู้เรื่องราวของคนอเมริกันในยุคเศรษฐกิจตกต่ำได้อย่างไรครับ

SG:             ตอนแรก ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่าเรื่องนี้ควรจะเกิดขึ้นในยุคที่เศรษฐกิจตกต่ำ แต่รูปภาพเกี่ยวกับละครสัตว์ที่ฉันเห็นมา ได้โยงฉันให้ไปทางนี้ จากนั้นฉันก็มาค้นเจอเรื่องราวของพวกจรจัด เลยทราบว่า 80 เปอร์เซ็นต์มักมีอายุต่ำกว่ายี่สิบเอ็ด คุณต้องนึกว่าว่าคนจรจัดในสมัยนั้นคงต้องเป็นผู้คนวัยกลางคน หรือว่าคนแก่แต่งตัวสกปรกนอนข้างถนน แต่ไม่ใช่หรอกค่ะ พวกเขายังเด็กอยู่ทั้งนั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s